CLUB DE LECTURA BALBORDO

Sempre neste mes comecei o traballo do ensino, e de Balbordo, con ilusión, con expectativas positivas, con soños... Este ano é diferente. Seica os mestres de primaria e secundaria somos uns irresponsables, uns vagos... E seica tamén somos parvos (esto dígoo eu) por adicar moitas horas das nosas vidas -fóra do horario docente- a formarnos, a preparar as clases, a corrixir e corrixir, a tentar mellorar, a adaptarnos a continuos novos retos... con moito esforzo persoal de moitíííísimos profesores. E o que recollemos é tan só perplexidade, cando se sembra sobre nós a sombra da dúbida sobre a nosa adicación. O pior é que as críticas veñen das mans daqueles que deberían dignificar o noso traballo diario, que non é doado!

Como dicía M. Rivas nun artigo do pasado 1 de Xullo en El País.
"O que está a pasar hoxe en Galicia é algo insólito. Un despropósito que supera o impensábel nunha democracia. Nin remontándose ó país imaxinario de Sopa de ganso, o filme dos irmáns Marx, encontraríamos algo semellante relativo á educación. O de encirrar a poboación contra os mestres. Contra o profesorado. O dar pábulo e amplificar falsidades, dando a entender que os ensinantes son unha especie de estamento privilexiado, nugalláns que non dan un pau a auga, ou tratándoos como unha xunta de bois preguiceiros aos que cómpre aguilloar con medidas penitenciais. Pero, que absurdo é este dunha Administración que en lugar de afortalecer o ensino, o espazo basilar do futuro, o que fornece é o descrédito dos ensinantes?" (M. Rivas)

E pola parte que nos toca en canto a Bibliotecas, tamén dicía M. Rivas en dito artigo:
"Os centros de ensino público en Galicia veñen sufrindo unha continua poda orzamentaria, de tal maneira que grande parte das moitas actividades extras que se desenvolven son por mor do voluntarismo e esforzo non retribuido do persoal de ensinanza. As bibliotecas escolares deberían ser o corazón dos centros. Pois ben. Coñezo bibliotecas e clubs de lectura moi activos que só existen grazas aos mestres que os fan posible cun traballo nunca contabilizado." (M. Rivas)

Para rematar, co meu desencanto, continúo coas súas palabras: "O espazo do ensino é o espazo do diálogo. Da palabra. Do pensamento. O berce da liberdade. Mais construir ese espazo esixe sutileza, grandes depósitos de esperanza e unhas condicións de confianza básica. É un traballo delicadísimo. De primeira liña de risco. E de enorme paciencia." (M. Rivas).

Pois si. A paciencia é a que se está acabando! Por que imos ter que loitar tamén contra a DESILUSIÓN?

RECORTES:
De E. Sánchez Pombo ("Son los profesores") ("Que los militaricen")
Outro de Suso de Toro ("Bocadillo de profesor")
A segunda parte do artigo de Antón Losada "Los listos de Madrid"
J. Antonio Aunión: "Van a por la educación"

Esta coidada edición permitiunos hoxe, na lectura no exterior, achegarnos a algún dos contos de Horacio Quiroga.
Nestas historias os protagonistas son animais que viven en entornos idílicos nos que o home representa ás veces o perigo, outras a axuda e en ocasións a amizade.
Tivemos como lectura sorpresa: "La tortuga gigante" e "La abeja haragana", dous textos dos que se poden extraer importantes leccións para a vida.

Sentimento narra a vida dun creador de marionetas que decide construir unha criatura igual a él que cobrará vida propia .
Penso que lles gustará ós rapaces de BalbordoBis porque fala de sentimentos e sensacións coas que o personaxe se atopará na súa vida: medo , soidade, desprezo ou cariño...
Un precioso Álbum.

É un texto estraño, irónico, con negro sentido do humor, distinto...

Siempre hay que sacarle algo positivo a los malos momentos. Puede verse en youtube:

Lemos en alto na reunión varios poemas que foron elixindo os rapaces: "Vademecum", "Ministerio de importación", "Contactos", "Me enamoré de ocho a once", "SMS", "Cartas", "Parte meteorológico", "Excelentísimo Ayuntamiento"...

Gabriel encargouse do seguinte (reconstruíndoo perfectamente). Anímate a intentalo!:

O AZAR é unha parte moi importante das nosas vidas. Desto falamos hoxe no grupo 1 de rapaces de Balbordo.

Este libro de Santiago Lopo, que xa comentamos o curso pasado os adultos de Balbordo, foi o elixido para o grupo 1 dos rapaces.
É un texto que gusta: pola súa axilidade, frescura e discorrer rápido de imaxes e personaxes. A modo dun encadeamento precipitado (paralelo á fugacidade coa que pasan as vidas dos que se cruzan dende o coche co empregado da peaxe) chéganos esta entretida historia.

En esta obra, ambientada en Londres, M. Ortiz de Zárate presenta la historia de dos hermanos (Natalia y Airon) que van a esa ciudad a participar en un programa de televisión. De repente se pierden, cuando su madre sube al metro. Tras los primeros momentos de desconcierto, al ver que nadie va a buscarlos, inician un peregrinaje por dicha ciudad en la que se encuentran con variopintos personajes y situaciones que los van a poner a prueba.
Desasosiego, desconcierto, amistad, reflexiones sobre la familia, la fama y la falta de sentimientos de los mayores... son algunos de los temas tratados en el libro, y de los que hablamos los del grupo 2 de Babordo.
El recuerdo de la amistad de Natalia y su amiga china Shao Li (a la que conoció en un orfanato y a la que recuerda constantemente para orientarse en los momentos difíciles) da título a esta obra que constituye una extraordinaria reflexión sobre las pruebas a las que nos va a enfrentar la vida; y sobre el comportamiento injustificable que a veces tienen los mayores cuando se dejan llevar por su egoísmo.

Esta obra de Nancy Huston foi unha das mellores novelas que lin o pasado ano. Tras prestarlla a varias persoas ás que lles encantou, pareceume sería un bo texto para os adultos de Balbordo. E, realmente, deu moito moito para comentar.
Pode que o magnetismo que reside na protagonista (Saffie) non se axuste a ningún patrón convencional; personaxe enigmática, fría, distante... no comezo da historia, cando vai traballar en París na casa dun músico. A atracción irresistible que exerce sobre dito home (Lepage) desencadea unha peculiar relación entre eles.
A vida matrimonial trascurre ata que un encargo de Lepage fai que Saffie acuda a un taller para reparar instrumentos; este feito casual ten consecuencias impredecibles para todos. Coñece a András e, tras o primeiro encontro, hai un cambio radical na vida desa muller (e a do seu bebé).
O desenlace da historia é impactante.

Citarei unhas palabras de Arthur Golden da contracuberta do texto, posto que estou totalmente de acordo con esa opinión: "Puede que no vuelva a encontrar una novela tan evocadora y misteriosa como ésta".

É un álbum que nos traslada á infancia, ó mundo infantil, ós soños máxicos do noso cuarto de xogos. O bosque que medra, o barco que navega ata un lugar sorprendente que asusta e atrae ó tempo. Unha viaxe pola imaxinación.